Walderdorffer Hof

Leere Versprechunge

 

Im Woikeller beim Hanno draus

haust lange schun a kloani Maus.

Neugierig, wie mer Meisjer kenne

dut se rund um´s Woifaß renne,

krabbelt hoch un schmeißt en Blick

dourschs Spundloch in des Mittelstück.

Vom Duft, der ihr ins Näsche sticht,

verliert se gloatt des Gleischgewischt.

Goanz berauscht und trüb de Sinn

plums, do leit se ach schon drin.

Zuäscht schwimmt se noch rischtisch doll

un schlürft sisch gleich de Ranze voll.

Doch dann Gejammer und Geschrei,

soll das dann jetzt moi Ende soi?

Der Kater Felix kimmt gerannt,

dem warn die Laute jo bekannt,

und ganz erstaunt erblickt er doch,

die zappelnd Maus dorchs Woifaßloch.

Oh rette misch, sou stöhnt se leise,

du därfscht misch a zum Dank verspeise.

Der Felix denkt, en gure Happe,

gedunkt in Woisoß wär isch schnappe.

Bekanntlich schlau wie Kater sind,

steckt er seun Schwanz ins Faß geschwind,

an dem die Maus mit letschder Kraft,

hot schnellstens sisch emporgeschafft.

Äwä hortisch entweischt se doch

schwuppdiwupp ins Mauseloch.

Do schnurrt der Kater, bäis der Oalde,

dut mer dann sou seu Verspreche hoalte?

Ja, hot die Maus ihn unnerbroche:

„Im Suff hot mer schun veel versproche.“